Η λυγερή

"Η κυρά Παγώνα ήτο γνωστή εις όλον τον δήμον Μυρτουντίων και μακρύτερον ακόμη ως γόησσα διαφόρων ασθενειών. Ο γόης και η γόησσα είνε ανάγκη εις τα χωρία, όπως και ο πάρεδρος· διά τούτο δεν λείπουν από καθένα δύο και περισσότεροι τοιούτοι, αρσενικοί ή θηλυκοί· αλλ' η κυρά Παγώνα ήτο ανωτέρα όλων διά την επιτυχίαν των γοήτρων και την ποικιλίαν των γνώσεών της. Αν η γριά Ζωγάκαινα, λόγου χάριν, ήξευρε να δένη και να λύνη τ' αμποδέματα κ' έφερε, τρανόν σημάδι της ικανότητός της, ορμαθόν κλειδίων εις την ζώνην της."

Η πεζογραφία του κυριότερου εκπρόσωπου του ηθογραφικού διηγήματος μετά τον Παπαδιαμάντη, Ανδρέα Καρκαβίτσα, κινείται στα πλαίσια του ρεαλισμού με στοιχεία κοινωνικού προβληματισμού. Στη "Λυγερή" διαπραγματεύεται η θέση της γυναίκας μέσα στην αγροτική ελληνική κοινωνία.