مارکی شرور

آیا ساد را چنان میخوانیم که لاکلو، استاندال، یا بالزاک؟ آشکارا نه! یادداشتهای ساد شاخص نشانگرِ «خارج»اند، اما این خارج هرگز با فضای داخلی «اتاق خواب» که در آن کسی میفلسفد معادل نیست. مراد از خارج درون-نگریِ اندیشه است که سبب میشود هیچ چیز از «اتاق خواب» تفکیک نشود. اتاق خواب غارِ خون آلودِ سایکلوپس را نشان میدهد، که تکچشمش به اندیشه ای سیری ناپذیر تعلق دارد. ساد اگو را همزمان با دیگری فسخ میکند، تا آنجا که لذت از تخریب جدا، و تخریب با شکلِ ناب میل اینهمان میشود. ساد، ابتدا باید در دیگری منزل گزیند: فورانِ یک نیروی بیگانه در داخلِ «خودِ او». او هم درون است و هم بیرون ــ از متن کتاب